سرنخ: Vendor Lock-in

هارنس‌هایی مثل OpenCode و Pi برای کار با مدل‌ها و providerهای مختلف طراحی شدن، ولی Claude Code بیشتر حول اکوسیستم Anthropic شکل گرفته. قیمت پایین اشتراک می‌تونه کاربر جذب کنه، اما هرچه workflow ما بیشتر به امکانات اختصاصی یک هارنس وابسته بشه، هزینه مهاجرت هم بیشتر می‌شه. مثلا اگر بعد از مدتی قیمت رو بالا ببرن، دیگه فقط پیدا کردن یک جای ارزونتر کافی نیست، باید امکانات و ابزارهای موردنیازمون رو هم داشته باشه. این همون ریسک Vendor Lock-in هست.

برای همین موقع ساختن workflow و استفاده از هارنس بهتره در نظر بگیریم که چطور میشه همین کارها رو با یک هارنس یا provider دیگه و با کمترین تغییر انجام داد. مستقل موندن از vendor به معنی کنار گذاشتن سرویس‌های خوب نیست، یعنی اگر قیمت یا شرایط عوض شد، هنوز حق انتخاب داشته باشیم.

پی نوشت: پیش بینی می‌کنم تا پایان ۲۰۲۶ تغییر محسوسی در سهمیه‌ها و نحوه محاسبه مصرف در ارائه دهنده‌های بزرگ ببینیم، حتی اگر قیمت پایه اشتراک‌ها تغییر نکنه.